Do prawidłowego funkcjonowania prostata potrzebuje hormonów wytwarzanych   przez jądra. Gdy ich poziom jest niski, stercz się obkurcza.

Wydzielina wszystkich   gruczołów produkowana jest w wyspecjalizowanych komórkach, zwanych   nabłonkowymi.

Podporę dla wszystkich nabłonków gruczołowych stanowi zbudowany z tkanki   łącznej zrąb. Zrąb gruczołu krokowego zawiera włókna mięśniowe, co ma istotne  znaczenie dla objawów schorzeń prostaty.

W przerośniętej prostacie zwiększa się zarówno ilość nabłonka, jak i zrębu.

Co więcej, choć narząd ten wydaje się tworem pojedynczym, w rzeczywistości składa się z dwóch części, podatnych na  odrębne schorzenia.

Gruczoł krokowy złożony jest z części centralnej i obwodowej, zbudowanej z nabłonka gruczołowego otoczonego zrębem zawierającym włókna mięśniowe. 
W pobliżu gruczołu krokowego znajdują się dwa ważne mięśnie zwane zwieraczami. Zapobiegają one wyciekaniu moczu z pęcherza oraz ułatwiają wytrysk spermy w trakcie orgazmu. Dla kontroli wydalania moczu z pęcherza szczególnie ważny jest mięsień położony poniżej prostaty - zewnętrzny zwieracz pęcherza.

Funkcjonowanie gruczołu krokowego w pewnym wieku może być źródłem różnych dolegliwości, które prowadzą często do powstawania nowotworu. Poddawanie się systematycznym badaniom okresowym może całkowicie wyeliminować groźbę zachorowania na raka prostaty.

Gruczoł krokowy

Gruczoł krokowy (stercz, łac. prostata) oraz jądra i pęcherzyki nasienne należą do  układu męskich narządów płciowych. Stercz znajduje się tuż nad pęcherzem moczowym, do przodu od odbytnicy, końcowego odcinka przewodu pokarmowego. Od dołu podparty jest przez przeponę moczowo-płciową.

U młodych mężczyzn ma wielkość orzecha włoskiego - o średnicy około 3 cm i masie 15-20 g. Kształtem przypomina kasztan. Przez gruczoł krokowy przebiega początkowy odcinek cewki moczowej.